خدایا من تو را در خلوت شبهای عشاق می جویم

در سکوت دل نشین نیمه شب که همه موجودات عالم در خوابند ، تو را در ترنم بهاری ، تو را در آوارگی و سر گردانی ، پرندگان عاشق شهرمان می جویم

خدایا من تو را در ابهت کوه های سر به فلک کشیده و یا در قطره شبنم نشسته بر برگ گلی می جویم

من تو را در دستان کودک نوزادی ، یا در گام های بسته یک پدر که خسته اما امیدوار بر می گردد می جویم

من تو را در سوی سوی ستارگان دور دست که آسمان شب را به زیبایی می کشانند میبینم

خدایا من تو را در سخت ترین سنگهای روی زمین ، در لطیف ترین غنچه های بهاری می جویم

خدایا من تو را در همه ی اینها می جویم و در همه ی اینها می یابم . تو در تمام ذرات وجودم جریان داری و با منی ، هر لحظه و هر کجا دستم را بگیر

موهای شونه نکرده یادته ؟ چشمک از پشت پرده یادته ؟
روز تمرین اشاره یادته ؟ شب چیدن ستاره یادته ؟
شعرای کتاب درسی یادته ؟ یادته گفتی میترسی یادته ؟
عکسمون تو قاب عکسو یادته ؟ بله بدون مکث و یادته ؟
دستمون تو دست هم بود یادته ؟ غصه هامون کم کم بود یادته ؟
چشم نازت مال من بود یادته ؟ دیدن من قدغن بود یادته ؟
رویاهای آسمونی یادته ؟ قول دادی پیشم بمونی یادته ؟
دست گرمت تو زمستون یادته ؟ شونه من زیر بارون یادته ؟
گل سرخارو نچیدیم یادته ؟ یه روزی همو ندیدیم یادته ؟
شرطامون سر صداقت یادته ؟ تو مجازات خیانت یادته ؟
پنهونی سر قرارا یادته ؟ تاخیرات توی بهارا یادته ؟
دستاتو میخوام بگیرم یادته ؟ راستی تو بی تو میمیرم یادته ؟
پیش هم بودیم نذاشتن یادته ؟ اونا ما رو دوست نداشتن یادته ؟
نامه بدون امضا یادته ؟ اسم مستعار نیما یادته ؟
طرح اون انگشتر من یادته ؟ پاسخ مختصر من یادته ؟
چی میخواستیم از خدامون یادته ؟ مستجاب نشد دعامون یادته ؟
چشممون زدن حسودا یادته ؟ چشامون شد مثل رودا یادته ؟
گفتی ما باید جدا شیم یادته ؟ گفتی باید بی وفا شیم یادته ؟
یه روزی ازم بریدی یادته ؟ خط رو اسم من کشیدی یادته ؟
چش من به چشمت افتاد یادته ؟ کاری که دست دلم داد یادته ؟
روزای خیلی طلایی یادته ؟ روز ترس از جدایی یادته ؟
حالا اومدم همونجا وایسادم ... جایی که دل به دلت داده بودم
دراوردم از دستم انگشترو ... جا گذاشتمش همونجا دفترو
اما قول دادم به قلبم و خدا ... دیگه دل ندم به عشق آدم

عــــــــبـــور خاطــــره...

 

دلتنگ میشوم وقتی خط به خط خاطره های بهار را مرور میکنم...

 

 خاطره هایی که همه رنگ حضور دارد...رنگ بی رنگی...

 

 می خواهم ترانه ی بهار را در کوچه پس کوچه های زمستان زمزمه کنم...

 

 من می خواهم تا آخر تمام پائیز های دنیا سر بر شانه ی بهار بگذارم و تا هق هق 

 

 آخرین باران اشک بریزم...

 

 تا زمانی که ماهیها عاشق شوند...تا جوانه زدن همه ی شقایق ها...

 

 تا زمانی که آمدن بهار بهانه ی پنجره های بسته را نداشته باشد...

 

 تا سالها بعد...سالهایی که چشمان توعطر عشق را نوازش میکنند... 

 

 زمانی که آرزوهای سیاه و سفید پشت شیشه رنگی میشود...

 

 اما افسوس که در کوچه ی آن بهار جز تو راهگذری نیست...

 

 افسوس که بهار آن سال ماهی ای برای عاشق شدن و پنجره ای برای باز شدن ندارد...

 

 افسوس که آن هنگام بهار در میان اشکهای ترنج گم شده است... 

.خیلی دوست دارم نظراتتونو راجب وبلاگم بدونم و باتون اشنا بشم  ولی باید بگم من خیلیییییی  ادم حساسیمو فقط یه حرف کافیه تا چند روز منو بهم بریزه. پس خواهشا  نظراتی که حرفاش کنایه و گله و مسخره کردنو نصیحته الکی داره ندید.

عاقبت بند سفر پايم بست

دور گشتم زکاشانه ی خويش

ناله لرزد در صدايم اما چه سود

دور گشتم من زسايه خويش

ميگريزم از اين شهر غريب

تا بيابم هوای خانه خويش

مينويسم برايت ای ترانه عشق

                                                                              دور گشتم از بهانه خويش.....

روز اول مهر بود یه روزی که میشه گفت همه تجربش کردن..یه روز پر شور  و شر پر  از هیجان   ...یه روز  جدید تو یه مدرسه ی جدید. خدا رو شکر که تنها نبودم و با  چهارتا از بهترین دوستام اومده بودیم  . ولی من چون دیر ثبت نام کرده بودم  تو یه کلاس دیگه بود.

اون سال  تابستون فجیع و فوق العاده بدی رو گذروندم.  اون  روزم  یعنی اول مهر اصلا حال نداشتم و حوصلم سر جاش نبود. .زنگ اول که هیچی  .زنگ دوم که خورد منو دوستم  ته کلاس بودیمو  طبق برنامه منتظر  معلم ریاضی بودیم  دوستم حواسش نبود  ولی من  دیدمش   بعد .و به دوستن گفتم اومد.....

اونم سرشو بلند کرد دید  بعد به حالتی که  انگار داره بالا میاره شد...... این  ینی اینکه خوشش  نیومد.... منم همینطور  ولی خب......

قدش کوتاه بود  ریشدار.....منو دوستام   همیشه میگفتیم  که  این چه جوری ریشاشو اینقدر مرتب  نیگه میداره؟؟؟؟!!!!!   اخه  ریشاش خیلییییییییی   تمیز و مرتب بود......چشاش عسلیه روشن....دماغش یکم گنده که البته به صورتش میاد..   در کل صورت  خیلی قشنگ و مردونه ای به نظر من داشت....

اوایل  ازش خوشمم نمیومد   اصلا واسم یه شخص عادی بود ولی  از وقتی که رمان یکی از دوستام دستم بود  اسم رمانش (مهر و مهتاب) نوشته ی تکین حمزه لو

وقتی داستانو میخوندم همش اون میومد تو ذهنم از شانس من  شخصیت اصلی  که یه ادم فوق العاده و دوست داشتنیه هم اسم و هم تیپ و قیافه این بود    و بعد اینکه دوستام خوندن ازشون پرسیدم به نظرتون........ شبیه این یارو تو کتاب نیست ؟؟ اونام   با تعجب خندیدنو گفتن اره............... خیلییییی

او اون موقع توجهم بهش جلب شد   کم کم خوشم اومد ازش   بیشتر  به جای اینکه به درس گوش کنم به اون نیگا میکردم

خیلی تو درسام کمکم میکرد   ......نمیدونم ولی تا حالا هیچکس مثلشو ندیده بودم.....ولی اوایل زیاد  واقعبت احساساتمو درک نمیکردم

خلاصه بعد ترم اول اون رفت ارامش منم باش رفت الان حدود ۱۴ ماهه  که رفته  منم  تو یه کشور دیگه  حتی دلخوشیم از اینکه تو شهری بودم که اونم بود و از هوایی نفس میکشیدم که اونم میکشید از دست دادم  اون ازدواج کرد  و  منو  بدون  هیج  حرف و حرکتی عوض کرد  به هم ریخت... زیرو رو  کرد منی فقط و فقط خودمو میدیدم و کسی برام مهم نبود جز خودم  منی که به هر کس و نا کسی رو میدادمو   و با هر کسی حرف میزدم.........شدم  کسی که  ............

عاشقت خواهم ماند ..........................بي آنکه بداني

دوستت خواهم داشت ..........................بي آنکه بگويم

درد دل خواهم گفت ..........................بي هيچ کلامي

گوش خواهم داد............................بي هيچ سخني

در آغوشت خواهم گريست ..................... بي آنکه حس کني